Stond hij daar nou echt? Achter die boom bij het stoplicht? Of neemt mijn angst een loopje met me, en word ik paranoide? Thuis aangekomen, loop ik meteen naar boven, ik hoor mijn moeder beneden aan de trap nog vragen hoe mijn dag was, maar voor ik antwoord kan geven of zij verder kan zeuren smijt ik m’n deur al dicht. Ik laat me op bed vallen, maar spring er meteen weer af, wat…..is dat!!!? … Ik voelde toch echt iets kriebelen aan m’n armen, nu zie ik alleen nog een onschuldig klein papiertje liggen. Mijn hart bonkt in mijn keel, wie heeft dat briefje hier neergelegt, en hóe? Met trillende handen pak ik het papiertje vast, beneden me hoor ik de bel gaan, maar dat vervaagt naarmate de letters scherper voor mijn ogen worden. “Ik weet het” staat er met duidelijke, en 3 scherpe aanhalingstekens. Ik begin nu toch echt in paniek te raken, ik kijk om me heen en voel me allang niet meer veilig in mijn oh zo veilige kamertje waar ik de afgelopen 25 jaar al mijn geheimpjes in opsloot. Alles om me heen word weer wat duidelijker, het bloed stroomt weer door m’n oren en ik hoor iemand de trap op komen. Ik pak m’n telefoon en druk het 2e knopje in tot hij belt naar mijn beste vriendin, dit doen we altijd wanneer we ons in een onveilige situatie bekeren en willen dat de ander meeluisterd als bewijs of getuige. De voetstappen komen dichterbij…… Ik vond het altijd zo cliche in films, voetstappen die dichterbij komen en je angst aanwakkeren, maar nu ik het zelf ervaar snap ik wat ze bedoelen. Vlak voor de deur stoppen de voetstappen, het blijft stil aan de andere kant van de deur. Net op het moment wanneer ik de deur open wil trekken, word hij met een zwaai opengemaakt. Hij is het, hij is het alweer. Ik hap naar lucht .. ik probeer HELP te roepen maar er komt geen geluid uit mijn mond. Het is alsof hij mijn keel dichtknijpt, maar het enige wat hij doet, is daar staan, met zijn lach, zijn bosje rozen, en zijn onschuldige puppy ogen waar ik dit keer NIET van smelt. Hij komt dichterbij. Net op het moment dat hij me wat in wil fluisteren komt mijn moeder -de reddende engel- binnen en vraagt vrolijk of hij iets wilt drinken. Door het onverwachtse springt hij op en valt op het bed. Ik wil mijn moeder een alleszeggende knipoog geven, maar daar steekt hij een stokje voor, hij geeft me een blik die alles zegt, en met alles.. bedoel ik ook alles. En ik sla mijn ogen neer….

Nr 4.  Lees volgende week verder op www.tatjanacandice.nl
Gebeurtenissen en personages zijn niet op de waarheid berust, maar wel eigendom van Tatjanacandice.nl ©

Heb je voorafgaande stukken van Fleur gemist? kijk dan onder het tabje Fleurtje

14 Responses to “Fleurtje (4)”