Wat een leuke reacties/emails heb ik weer op fleur gekregen, dat geeft me echt motivatie om er verder mee te gaan, of ik er ooit ook écht wat mee ga doen weet ik niet, op dit moment ben ik daar veel te schijterig voor. Ja, Tatjana en schijterig, not a very good combi, but still.

Anyway, ik ga wat stiller (niet omtrend Fleur) zijn hier, want ik ga een maand lang schrijven voor Girls In The City www.girlsinthecity.nl , sommige van jullie zullen vast wel bekend zijn met deze superleuke site. En ben dan ook heel trots dat ik daar een maand lang deel van mag uitmaken. Ik ga geen Fleur publiceren (hopelijk komt dat ooit nog ;-)) maar gewone stukken over mijn dagelijkse leven en avontuur als jonge mamma/onderneemster/fotograaf etc. Dusse, kijken he!

& wish me luck…

Hij komt dichterbij. Net op het moment dat hij me wat in wil fluisteren komt mijn moeder -de reddende engel- binnen en vraagt vrolijk of hij iets wilt drinken. Door het onverwachtse springt hij op en valt op het bed. Ik wil mijn moeder een alleszeggende knipoog geven, maar daar steekt hij een stokje voor, hij geeft me een blik die alles zegt, en met alles.. bedoel ik ook alles. En ik sla mijn ogen neer….
“Willen jullie er ook nog iets bij eten?” vraagt ze met de liefste glimlach die een moeder haar toekomstige schoonzoon kan geven. “Graag” antwoord hij. De moed zakt me in de schoenen. Je zou zeggen dat ik hetgeen me zo dwars zit in veilige handen bij moederlief is, maar dat is het niet, daarmee breng ik niet alleen haar, maar mijn vader, broertje en zusje ook mee in gevaar. Lief legt hij een hand op die van mijn moeder en bedankt haar zo hartelijk voor het aanbod, dat ik er bijna van moet overgeven. Ze pakt haar dienblad op, strijkt haar rok glad en loopt met een engelachtig aura de deur uit. “Zo, en dan nu maar verder met jou” zegt hij met een intens kwade blik in zijn ogen. Daar komt het gevoel weer, het verstikt me, ik kan amper ademhalen en de grond verdwijnt onder mijn voeten. Hij legt liefkozend een hand op mijn wang en streelt hem. Streelt ‘m zoals ik dat altijd heb gewild voordat ik wist wie hij werkelijk was. Ik krijg tranen in me ogen en bijt om mijn tanden, “verdwijn” krijg ik nog net uit mijn mond, en met nog een iets krachtigere stem “NU!” weet ik dat ik het helemaal voor mezelf heb verpest. Hij staat op en………

Nr 5.  Lees volgende week verder op www.tatjanacandice.nl
Gebeurtenissen en personages zijn niet op de waarheid berust, maar wel eigendom van Tatjanacandice.nl ©

Heb je voorgaande stukken van Fleur gemist? kijk dan onder het tabje Fleurtje

Voor het onthouden van fleurtje en vooral het er niet zijn. Momenteel is het nogal drukjes hier en ook nog wat andere dingen waardoor ik er even niet aan toegekomen ben. Allereerst ben ik zo’n 12duizend foto’s kwijt van mijn zoontje, niet alleen dat, mijn hele laptop deed het ineens niet meer, de foto’s hebben op de D partitie gestaan, dus misschien zijn ze nog terug te halen, tot die tijd is het dikke pech :-(, heb ook echt wel wat traantjes gelaten erom, maar meer kan ik er niet van maken. M’n laptop doet het enigzins weer goed nadat ik hem terug heb gezet naar de fabrieksinstellingen, laten we hopen dat hij wel blijft leven. So, whats up wordpress-world? Heb ik nog wat gemist?

xoxoxo, Tjaantje

Stond hij daar nou echt? Achter die boom bij het stoplicht? Of neemt mijn angst een loopje met me, en word ik paranoide? Thuis aangekomen, loop ik meteen naar boven, ik hoor mijn moeder beneden aan de trap nog vragen hoe mijn dag was, maar voor ik antwoord kan geven of zij verder kan zeuren smijt ik m’n deur al dicht. Ik laat me op bed vallen, maar spring er meteen weer af, wat…..is dat!!!? … Ik voelde toch echt iets kriebelen aan m’n armen, nu zie ik alleen nog een onschuldig klein papiertje liggen. Mijn hart bonkt in mijn keel, wie heeft dat briefje hier neergelegt, en hóe? Met trillende handen pak ik het papiertje vast, beneden me hoor ik de bel gaan, maar dat vervaagt naarmate de letters scherper voor mijn ogen worden. “Ik weet het” staat er met duidelijke, en 3 scherpe aanhalingstekens. Ik begin nu toch echt in paniek te raken, ik kijk om me heen en voel me allang niet meer veilig in mijn oh zo veilige kamertje waar ik de afgelopen 25 jaar al mijn geheimpjes in opsloot. Alles om me heen word weer wat duidelijker, het bloed stroomt weer door m’n oren en ik hoor iemand de trap op komen. Ik pak m’n telefoon en druk het 2e knopje in tot hij belt naar mijn beste vriendin, dit doen we altijd wanneer we ons in een onveilige situatie bekeren en willen dat de ander meeluisterd als bewijs of getuige. De voetstappen komen dichterbij…… Ik vond het altijd zo cliche in films, voetstappen die dichterbij komen en je angst aanwakkeren, maar nu ik het zelf ervaar snap ik wat ze bedoelen. Vlak voor de deur stoppen de voetstappen, het blijft stil aan de andere kant van de deur. Net op het moment wanneer ik de deur open wil trekken, word hij met een zwaai opengemaakt. Hij is het, hij is het alweer. Ik hap naar lucht .. ik probeer HELP te roepen maar er komt geen geluid uit mijn mond. Het is alsof hij mijn keel dichtknijpt, maar het enige wat hij doet, is daar staan, met zijn lach, zijn bosje rozen, en zijn onschuldige puppy ogen waar ik dit keer NIET van smelt. Hij komt dichterbij. Net op het moment dat hij me wat in wil fluisteren komt mijn moeder -de reddende engel- binnen en vraagt vrolijk of hij iets wilt drinken. Door het onverwachtse springt hij op en valt op het bed. Ik wil mijn moeder een alleszeggende knipoog geven, maar daar steekt hij een stokje voor, hij geeft me een blik die alles zegt, en met alles.. bedoel ik ook alles. En ik sla mijn ogen neer….

Nr 4.  Lees volgende week verder op www.tatjanacandice.nl
Gebeurtenissen en personages zijn niet op de waarheid berust, maar wel eigendom van Tatjanacandice.nl ©

Heb je voorafgaande stukken van Fleur gemist? kijk dan onder het tabje Fleurtje

Dan 24 uren, ik kom echt TIJD tekort, ik wil zoveel (misschien wel téveel) en meestal ook nog allemaal tegelijkertijd, ik moet nu echt een stapje terug gaan nemen. Dat is ook de reden waarom ik me van sommige site’s/fora’s heb afgemeld, i need time for myself, als ik eenmaal achter de laptop zit wil ik niet elke site en forum afspeuren naar nieuws en iedereen beterschap of succes wensen met wat dan ook. Vandaar dat ik het nu alleen bij Hyves & mijn eigen (samen met Bianca) forum hou, daarmee heb ik het al druk genoeg. En natuurlijk twitter, want, wat is een Blackberry nou aan zonder twitter? hehehe
Verder gaat alles goed in huize Kara, Joaquin heeft alleen SLAPELOZE nachten en dit is nu al maanden zo, ik kom gewoon niet toe aan rust en dat is ook de reden waarom jullie me vaker om 3uur nog zien bloggen.
Wat ik nog wel even wil mededelen is dat ik het ONWIJS leuk vind dat ik zoveel leuke reacties op Fleurtje krijg, ik wist niet dat mensen het zo leuk vonden en er ook echt voor terug zouden komen, echt, onwijs lief.
Ik zit er wel aan te denken dit jaar mijn site (punt NL’etje) niet meer te verlengen en verder te gaan op blogspot, dit omdat ik wordpress echt VERSCHRIKKELIJK vind om mee te werken, en ik blogspot toch net wat makkelijker maar ook leuker vind, hier ben ik nog niet over uit hoor, hebben jullie tips of adviezen hoe WP leuker gaat worden, zijn die altijd welkom.
Ik ga proberen mijn rust te vinden, heb toevallig een boek gekregen van mijn favoriete schrijver: Harlan Coben, dus die leest natuurlijk weer als een trein.
Fleurtje nr 4 komt morgen, en ik hoop dat jullie ook dit deel weer leuk gaan vinden.

Liefs, Tatjana